محمّد بن مسلم ثقفى گويد: از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه مى‏فرمايد: « [هر] كسى كه‏ خدا را ديندارى كند به عبادتى كه جان خود را در آن به رنج اندازد و پيشوائى از جانب خداوند نداشته باشد [إمامش از جانب خدا نباشد] كوشش او پذيرفته نيست و او گمراهى سرگردان است و خداوند از اعمال او بيزار است، و او به مثل همچون گوسفندى است كه چوپان خود و يا گلّه خود را گم كرده پس گم گشته و بدين سو و آن سو در رفت و آمد باشد و همه روز خود را سرگشته بماند، و چون تاريكى شب او را فرا گيرد در تاريكى رمه‏اى را با چوپان آن ببيند و گله خود پندارد و به سوى آن ميل كند و فريب آن را بخورد، و با آن رمه در آغلشان شب را سپرى كند، چون صبح شد و شبان، رمه خويش را به راه اندازد چوپان و گلّه‏اش براى او ناآشنا باشد، پس سراسيمه در حال تحيّر در پى يافتن چوپان و گلّه خويش برآيد و باز چشمش به گلّه گوسفندى [ديگر] با چوپان آن بيفتد باز به آن ميل كند و فريب آن را بخورد، آنگاه چوپان گلّه بر او فرياد كشد كه اى گوسفند گم‏شده سرگردان به شبان و رمه خود بپيوند كه تو گم شده و سرگشته‏اى، تو از چوپان و گلّه خويش گم‏شده‏اى، پس آن گوسفند وحشت زده و سرگردان و گم كرده راه به تكاپو مى‏افتد، چوپانى ندارد كه او را به چراگاهش هدايت كند يا او را به آغلش بازگرداند، در كشاكش چنين وضعى كه او دارد، گرگ فرصت را غنيمت شمرده و دلخواه خود را به چنگ آورده و او را بخورد.

به خدا سوگند اى پسر مسلم هر كسى از اين امّت كه صبح كند (روزى را آغاز كند) و داراى امامى از طرف خدا نباشد حالش همين گونه است، او گم گشته و سرگردان و گمراه شده است. اگر چنين كسى به همين وضع بميرد به مرگ (در حال) كفر و نفاق مرده است. و بدان اى محمّد كه امامان به حقّ و پيروانشان همان كسانى هستند كه بر دين حقّ‏اند و پيشوايان جور البتّه از دين خدا و از حقّ بركنارند، خودشان گمراهند و ديگران را نيز گمراه مى‏كنند، و اعمال ايشان كه به انجام آن مى‏پردازند همچون خاكسترى است كه باد تند بر آن بوزد در روزى طوفانى كه بر نگهدارى چيزى از آنچه به دست آورده‏اند قدرت نداشته باشند و آن گمراهى دور و دراز همين است»

                        غيبت نعمانى-ترجمه غفارى، ص: 176

«در ذكر عللى كه بموجب آن مأمون حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام 

 را بزهر جفا شهيد كرد»

«در خبر دادن حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام 

 باينكه او را بزهر ميكشند و پهلوى قبر هارون دفن مى‏شود»

از عبد السلام بن صالح هروى مروى است كه گفت از حضرت رضا (ع) شنيدم كه ميفرمود همانا بزودى از روى ستم با زهر شهيد ميشوم و مرا جنب هارون دفن ميكنند و حقتعالى خاك مرا محل آمد و رفت شيعه من و اهل محبت من قرار خواهد داد پس هر كس مرا در محل غريبى زيارت كند زيارت كردن من در روز قيامت براى او واجب شود و بحق آن كسى كه محمد را بنبوت اكرام داشت و بر جميع خلقش برگزيد احدى از شما نزديك قبر من نماز نگذارد بقدر دو ركعت مگر آنكه مستحق آمرزش خداوند شود در روزى كه او را ملاقات كند و پاداش او را به بيند و بحق آن كسى كه بعد از محمد (ع) ما را بامامت اكرام داشته و بوصايت آن جناب مخصوص داشت زوار قبر من گراميترند در روز قيامت نزد خدا بر جميع خلق كه در صحراى محشر قدم گذارند و مؤمنى نيست كه قبر مرا زيارت كند و قطره آبى بروى خود ريزد مگر آنكه خدا آتش را بر جسدش حرام كند.

                        عيون أخبار الرضا ع-ترجمه آقا نجفى، ج‏2، ص: 474

سخنان حضرت علی بن موسی الرضا- عليه آلاف التهیه و الثنا-

در باره علامات امام‏

 سخنان حضرت رضا- عليه السّلام- در مورد «اصحاب الرّس»